W poprzednich odcinkach:
Wróciłem. Cieszmy się czasem, który mamy.
- Co jest? - Przeczytałam twoją książkę.
I co?
Nie możesz jej wydać.
- Czemu? - To twoja wersja, nie wersja rodziny.
Ja tak to pamiętam.
Lubię cię. Nie chcę tego zaprzepaścić.
- Macie termity. - Termity?
To cud, że budynek się nie zawalił.
Kupimy wam nowy pensjonat.
W Tanglewood.
Odzyskałam starą pracę, bo chciałeś się dla mnie poświęcić.
Tak mogłam się odwdzięczyć.
Może to szansa, by stworzyć coś innego.
Pojadę.
Damy radę.
Jak zawsze, prawda?
Każda relacja wymaga pracy.
- Nie wiem, co robić. - Musisz zadbać o siebie.
Nie mogę rezygnować z własnych marzeń na rzecz twoich.
Nie dam rady tego ciągnąć.
Przykro mi.
Przyniosłeś mi lody?
Lody i pytanie.
- Nie ma nic za darmo. - Niestety.
No dobra...
Gdyby ktoś miał ci się oświadczyć...
„Gdyby”?
Ktoś już to zrobił. Miałam męża, pamiętasz?
Chodziło mi o „kiedy”. Kiedy ktoś ci się oświadczy,
w przyszłości, jak chciałabyś, żeby to wyglądało?
A co? Chcesz się oświadczyć Sarah?
Nie. Pytam czysto hipotetycznie.
- Czyżby? - Tak.
Co jest hipotetyczne?
Kevin pyta, jak chciałabym, żeby ktoś mi się oświadczył,
ale to nie ma związku z Sarah.
- Oświadczysz się? - Nie. To hipotetyczne.
Chodzi mi o to...
jak, kiedy, gdzie?
Chciałybyście, żeby facet oświadczył wam się w lesie?
W pociągu? W...?
Stoi na stacji lokomotywa. Ciężka, ogromna i pot z niej spływa.
Tłusta oliwa.
- Nie masz swojego domu? - Mam. I ty też.
Ma rację.
Co tu robisz?
Chciałem pogadać z Abby.
Skoro musisz znać moją opinię,
oto sprawdzony zestaw:
Restauracja, pierścionek i uklęknięcie.
Hipotetycznie.
To fajne, ale też niehipotetycznie nudne.
Masz coś lepszego?
To nie miały być zawody.
To dobrze, bo bym wygrała. Oświadczyny powinny być dopracowane,
wyjątkowe, magiczne...
Czy nie chciałaś kiedyś jednorożca?
Jak miałam 7 lat.
Ale skoro to tylko hipotetyczne, to czemu nie?
Nieważne, jak czy gdzie zapytasz. Najważniejsze są emocje.
- Jakie emocje? - Co ty tu robisz?
- Jem. A ty? - Nie otrzymuję pomocy.
Muszę się wyspać.
Żeby móc odwieźć cię jutro do Tanglewood.
- Kevin! - To... O Boże!
Co...?
O co chodzi?
Wielkie dzięki.
WITAJ W DOMU
BUZIAKI, MAMA I TATA
Cześć. Tu znowu Trace.
Jestem w mieście.
Zadzwoń, jak będziesz mieć chwilę.
Wróciłem.
Cześć, Abby.
Chyba za dużo spakowałaś.
To był długi weekend. Musiałam być gotowa.
Na niespodziewany bal?
Takie rzeczy się zdarzały.
David spakował mi jedzenie na tydzień.
Mogłaś się podzielić.
Connor zjadłby wszystko w godzinę.
Dzięki za podwózkę.
Drobiazg. I tak chcieliśmy z Sarah zobaczyć pensjonat
i mieć wymówkę, żeby się wyrwać.
Po co?
No co?
Spodoba wam się. Jest doskonały, wspaniały i...
Ciągle to powtarzasz.
Naprawdę?
- Cześć. - Cześć.
W porządku? Wyglądasz na zdenerwowanego.
Nie. Ani trochę.
Wcale.
Teraz brzmisz na zdenerwowanego.
Nie jedźcie jeszcze. Przepraszam.
Męczę się z przejściem ze sceny IV do V
i z epilogiem...
Kolejna sztuka, której nie zrozumiem.
To po prostu znaczy „zakończenie”. I myślę, że ci się spodoba.
A nawet bardzo. Może.
- Zapomniałam kawy. Pójdę... - Znów pisze o rodzinie.
Jeśli wspomni o tym, jak zgubiłam się w garażu,
ja napiszę sztukę o niej.
Poważnie.
To nie może być trudne.
Porter Fund?
Tak. Może zostaną naszym klientem.
Gruba ryba.
A co z...?
Jeśli chodzi ci o powrót Trace'a, radzę sobie.
Chciałem zapytać o sprzedaż akcji.
- Nic mi nie jest. - W porządku.
Powinienem pytać?
Kevin hipotetycznie może oświadczyć się w ten weekend Sarah
i Jess informuje nas na bieżąco.
Czyli ich szpieguje?
To raczej taki rekonesans na odległość.
Ma cię dodać do konwersacji?
Nie. Zaczekam, aż sami to ogłoszą.
- Pa, wujku. - Pa, ciociu.
- Pa. - Pa, Sarah.
A kto przytuli dziadka?
- Chodźcie. - Pa, dziadku.
- Pa. - Jedziemy, dziewczyny.
Jak Abby znosi powrót Trace'a?
Chyba dobrze.
- Poważnie? - Tak.
Wiesz o Kevinie i Sarah?
W przeciwieństwie do was nie będę się wtrącać.
Serio?
Ale urocze.
- Nie wtrącasz się, co? - Nie.
Naprawdę myślisz, że się oświadczy?
- Hipotetycznie. - No to im hipotetycznie gratuluję.
- I nam też. - Nam?
Miałam w firmie ocenę dwóch lat pracy.
Zapytali o moje plany. Odparłam, że za pięć lat chcę być partnerem.
Nikt nie mrugnął.
- Rozważają cię? - Super, co?
- Gratuluję. - Dziękuję.
Musimy to uczcić.
Moglibyśmy spotkać się ze znajomymi z NYU.
- Nie widzieliśmy się od studiów. - Super.
- Masz nowe auto. - Zaczęłam świętować wcześniej.
Koniec napraw i dzwonienia, byś mnie odebrał.
Jeśli będziesz miły, dam ci się przejechać.
- Pa. - Do zobaczenia.
Dziękuję, że pan przyszedł, panie Porter.
I dziękuję, że rozważa pan współpracę.
Wystarczy Derrick.
Liczę, że nawiążemy długoterminową relację.
A to pewnie cudowna pani O'Brien, o której tyle słyszałem.
Wystarczy Abby. Bez „cudowna”.
Zanim zaczniemy, potrzebuję dostępu...
Do zastrzeżonych danych finansowych? Oczywiście.
Miliony osób powierzają Porter Fund
swoje inwestycje emerytalne.
Rozrośliśmy się, bo ufamy takim ludziom, jak ty.
Biorąc pod uwagę to, co o was wiem, to zaszczyt z tobą pracować.
Może to zabrzmi ckliwie, ale mój ojciec założył ten fundusz.
Wierzył, że każda rodzina, która nam ufa,
staje się częścią naszej rodziny.
Więc dziękuję w imieniu całej rodziny.
Gdybyś czegoś potrzebowała...
dzwoń do mnie.
Zaczynamy?
Tak.
Odłóż ten The Times.
Nieważne, gdzie jestem na liście bestsellerów.
Najważniejsze jest spotkanie
z grupą teatralną Kodiak, które zaczyna się za dwie minuty.
Asystentka mówiła, że są punktualni.
Jesteś pozycję wyżej.
- Co? - Patrz.
NASZE WCZORAJ BREE O'BRIEN
Napiszę do Simona. Będzie dumny.
- To nieważne, co? - Bardzo ważne.
Kodiakowi zależy na twojej sztuce,
skoro tu przyjechali.
Tak, chociaż małe szanse, że coś mi zaproponują.
- Ilu producentów jest poza nimi? - Dwóch.
Więc się nie martw. Potrzebujesz tylko jednego.
Zabawne. Tata powiedział to samo.
Rozmawialiśmy trochę o tym.
Pani O'Brien?
- Są punktualni. - Tak.
Muszę... Tak.
Dzień dobry.
Tak!
- Kocham cię. Tak się cieszę. - Ja ciebie też.
Kupiłeś mi różę. Zmiażdżyłam ją.
- Zmiażdżyłam różę od ciebie. - Weźmiemy drugą.
Zerwałeś mi różę.
Dziękuję. Wspaniałe miejsce, co?
Doskonałe.
- Muszę iść. Pogadamy później. - Dobra.
Do zobaczenia.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Za chwilę was zamelduję. Zaraz wracam.
Naprawdę wygląda wspaniale.
I świetnie, i...
Dziwi mnie, że tak to podkreśla.
- Zerwałaś mi różę. - Tak.
- Co? - Kolec.
- Kocham cię. - Wiem.
Powinnaś odpowiedzieć: „Ja ciebie też”.
Niech będzie.
Powiedz to.
Też cię kocham.
Trace. Słyszałem, że wróciłeś.
- Co słychać? - Dobrze. Wróciłem wczoraj w nocy.
Próbowałem skontaktować się z Abby, ale bezskutecznie.
Jest w domu? Chciałbym z nią porozmawiać.
Na pewno dostała wiadomość. Jak będzie chciała, odezwie się.
Jasne.
Rozumiem.
- Przekażesz to jej? - Pewnie.
Witaj z powrotem.
Dzięki.
To był Trace. Dla ciebie.
Nie wiedziałem, czy chcesz z nim rozmawiać.
Dzięki, tato.
Ja też nie wiem.
Jak sytuacja z Dilpherem?
Wylewał fundamenty pod każdą moją inwestycję.
Dostałem cynk z rady miasta, że będą go sprawdzać.
Nikomu nie można ufać.
Derrick Porter?
Tak.
Jego konta są...
dziwne.
Wszystko jest obecnie nieco niejasne.
Zajmij się sprzątaniem. Autobus będzie o trzeciej...
Ja zajmę się rezerwacjami. Trzeba przygotować się na zjazd.
- Zacznę też ścielić łóżka. - Jak ty to robisz?
- W porządku? - Wszystko jest doskonale.
Macie jakieś plany na dziś?
Kevin mówi, że tak.
Oby.
Jest wśród nich piknik, który przyrządził.
Obym to przeżyła.
David mi pomógł.
No dobra, David go przygotował.
No to będzie wspaniale.
Pa.
No dobra.
Bree, co do twojej sztuki...
Co?
Ostatnio wszyscy się dogadujemy.
Spędzamy razem dużo czasu, co jest miłe, prawda?
To dzięki twojej książce zaczęliśmy rozmawiać, co też jest miłe.
Jesteśmy ciekawe twojej sztuki.
Nie jest o nas, prawda?
Niezupełnie.
Cześć.
Podobno ostatnia burza dała waszemu domowi popalić.
Dom przeżył, ale drzewo zmiotło altanę.
Szkoda. Na jak długo przyjechałeś?
Jestem ciekawy. Podobno przedłużyli ci trasę.
Pomyślałem, że za parę dni znów wylecisz.
Też tęskniłem.
Obecnie staram się naprawić to, co się zepsuło.
Nie widzisz, jak ona się czuje, gdy cię nie ma.
Abby to moja córka, Trace...
- Próbuję ją chronić. - Już nie wyjadę.
Zostaję.
- Zobaczymy. - Dokładnie.
Dzięki, że wpadłeś.
Dołączone do dowodów drugiego stycznia.
Mamy też raporty z Agencji Ochrony Środowiska
z piątego czerwca zeszłego roku...
Będziemy potrzebować czasu, by to przejrzeć.
Racja. Może zacznijcie od tego.
Spotkamy się za dwa dni, by umówić kolejne spotkanie
po pobieżnym przeczytaniu.
Zgoda. Za dwa dni.
Dostarczasz nam sporo pracy.
- Dziękuję. - To nie był komplement.
No tak.
To mój brat z dziewczyną.
- Ma zamiar się oświadczyć. - Zatrudniłeś detektywa?
Coś w tym stylu.
Gdybyś nie był tak zajęty ratowaniem świata, ja zatrudniłabym ciebie.
GOSPODA W TANGLEWOOD
Czuję się jak Złotowłosa.
Wspięliśmy się na wysoki klif,
popływaliśmy kajakiem, ale przeciekał...
a teraz mamy piknik.
Jest idealnie?
- Prawie. - Tak?
No dobra...
skoro tu jesteśmy.
I jest idealnie,
albo prawie idealnie,
chcę cię o coś spytać.
To by było na tyle z ideału.
Pikniki nie wychodzą ci najlepiej.
Raczej nie.
- Ale mi też. - Twój tata mówił co innego.
Pytałeś mojego tatę?
Wszystko gra?
Wydajesz się czymś rozczarowany.
Idealny czy nie, to wciąż jest wspaniały dzień.
Tak. Doskonały i świetny.
Nie teraz, John.
Jeśli myślisz, że tu przyjedziesz...
Nie o to chodziło.
Nie chodzi o trasę, tylko o coś więcej.
Muszę tu być.
Nie, nie mogę.
To koniec. Przykro mi.
Czasem, gdy trwa ciemna noc
Świat chce wyrwać mi serce
I zdaje się, że słońce już nie zaświeci
Wiem, że to się zmieni
Gdy miłość...
Emma.
Przerwa skończyła się pięć minut temu.
Przepraszam. Już idę.
Trace Riley.
Słyszałem, że wróciłeś.
Twoja wyprawa nie wypaliła?
Wszystko wypaliło.
Witaj z powrotem.
Jeśli chcesz mieć dodatkowe zmiany, musisz się starać.
Wybacz. To się nie powtórzy.
Serio to powiedziałeś?
Tak. Wykreślili to ze sprawozdania,
- ale wszyscy usłyszeli. - Dawaj.
„Prawda?”
- „Nie zniósłbyś prawdy!” - „Nie zniósłbyś prawdy!”
Ale ci zazdroszczę.
Dziwne, że nie siedzisz w sądzie.
Całe studia mówiłeś, że będziesz jak Clarence Darrow.
Albo sędzia Judy.
Connor sam mierzy się z United Metals.
Pozamiatasz na sali sądowej.
Tak.
Wygramy bez sądu, więc...
Za stawki godzinowe.
I przejęcie władzy nad światem.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Nie do wiary, że zamykają mój biznes.
Nie powinno tak być.
Nie złamaliśmy żadnych regulacji.
To czemu obrali cię za cel?
Nie mam pojęcia.
Może chodzi o dawną urazę, może o zazdrość,
a może Wenus jest w złym położeniu.
- Nie wiem. - To nie polowanie na czarownice.
Musieli coś znaleźć.
Niemożliwe.
Po prostu powiedz, co zrobiłeś.
Pracowaliśmy ramię w ramię.
- Wiedziałeś, co robię. - To nie jest odpowiedź.
Jesteśmy w tym razem. Jesteśmy partnerami.
Insynuujesz, że wiedziałem?
O czym?
Jak mówiłem, wszystko robiliśmy jak należy.
Jak zwykle mawiasz?
Taki jest biznes.
Abby. Nie rozmawiałaś z nim jeszcze?
Nie. Nie wiem, co powiedzieć.
Wiem, co chcę powiedzieć,
ale jak staję przed nim, mój mózg przestaje działać.
Więc nie wrócicie do siebie?
Podjęłam decyzję.
Chyba nic jej nie zmieni.
Ale to nie jest łatwe.
Nie chcę kogoś, kto tylko rozumie moją wizję.
- Musi ją udoskonalić. - Święta racja.
Dobra. Przejście ze sceny IV do V...
Jest genialne.
A zakończenie?
Uwielbiam je. To moja ulubiona część.
Bardzo panu dziękuję.
Przemyślę pańską propozycję. W międzyczasie muszę...
- Wie pan. - Jasne, zamyka pani.
Przepraszam. Jestem wielkim fanem.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
- Na razie. - Miłego!
- Na razie. - Pa.
Wydaje się bardzo przyjazny.
Teddy Steiff to pluszowy miś. Zbyt miękki.
Chcę kogoś, komu mogę zaufać.
- Dokładnie. - Dzięki, że zajęłaś się księgarnią.
Nie ma sprawy. To miła odskocznia od komentarzy burmistrza na temat sztuki.
Moja sztuka...
nie jest o rodzinie.
Bree. Dziękuję.
Naprawdę?
„Kolibry na strychu autorstwa Bree O'Brien”.
Jest o właścicielce księgarni,
która próbuje odnaleźć swój pisarski głos,
spotykając się z brytyjskim autorem.
Więc w zasadzie jest o tobie i Simonie.
Zdecydowanie jest o nas.
Dobra.
Nie mogę się doczekać.
Nie sądziłem, że tak trudno jest się oświadczyć.
Hipotetycznie.
Właśnie.
Nigdy nie oświadczyłem się Georgii.
Samo wyszło.
Tym razem chcę, by było inaczej. Idealnie.
Nie da się.
Ty i David jesteście idealnie zgrani.
Nie tutaj.
Nie podoba mi się tu.
Wszędzie widzę rodziców Davida. W złym sensie.
Bo nie ma dobrego.
To miejsce nigdy nie będzie nasze.
To praca, nie rodzina.
- Rozmawiałaś o tym z Davidem? - Nie. Chyba nie dam rady.
Jest taki szczęśliwy. Jak mogę prosić, by z tego zrezygnował?
Ale tobie i Sarah musi się udać.
Jest tak, jak powinno być. Ty ją kochasz, my ją kochamy.
Idealnie czy nie, po prostu zapytaj.
Cześć.
- Hej. - Cześć.
- Robicie pianki? - Tak.
Chcesz jedną?
Poproszę.
Szalone marzenia Odpychają mnie od ciebie
Tyle miejsc i twarzy
A ja wciąż jestem tu samotny
Nic nie może się z tobą równać
Cześć.
Connor.
Co tu wciąż robisz?
Żegnałem przyjaciół i zobaczyłem twoje auto.
Dobrze, że wróciłeś. Jak było?
Było...
dobrze.
- Na pewno. - Było dobrze.
Napisałeś coś nowego?
Sam nie wiem.
A co u ciebie? I u rodziny?
Wszystko w porządku.
Nic się tu nie zmienia.
Wierz mi, to nie takie złe.
Łatwo ci mówić. Byłeś wszędzie.
Tak. A powinienem był zostać tutaj.
Rozmawiałeś z Abby?
Próbowałem.
Nie wiem, czy wciąż biegasz,
ale podobno na plaży Remmey jest fajnie.
Około siódmej.
Dzięki.
Spoko.
Gdy powiedziałem ci, że chcę tu przyjechać z Jess,
nie byłem do końca szczery.
Bakłażan.
Co?
Też nie byłam w pełni szczera.
Gdy oboje sięgnęliśmy na targu po bakłażan, zrobiłam to celowo.
Ukradłaś go mi?
Byłeś dość uroczy.
To był pretekst do rozmowy.
Czemu teraz mi to mówisz?
Bo nie chcę, żebyśmy mieli tajemnice.
I cię kocham.
- I podoba mi się tu... - Zaczekaj.
„Dość uroczy”?
Tak. Dość.
Posłuchaj, Sarah.
Kocham cię.
I tak naprawdę chciałem tu przyjechać...
Próbowałam przejść. Nic ci nie jest?
Trzeba wszystko zrobić od nowa. Wezwij nocną zmianę.
- Powiedz, że to pilne. - Robi się.
W porządku?
Tak.
Nie. Ani trochę.
Ale nie mówcie Jess. Nie chcę jej tego zepsuć.
- Cześć. - Cześć.
Kupiłam Carrie i Caitlyn nowe trykoty.
Świetnie. Zaraz wrócą z treningu.
Wciąż pracujesz?
Tak.
Chcesz usłyszeć dobre wieści?
Czytałam sztukę Bree.
Tym razem nie pisze o rodzinie.
Co za ulga.
Choć gdy powiedziała, że ma szczęśliwe zakończenie,
domyśliłem się.
Sądzisz, że to niemożliwe?
Możliwe. Ale życie O'Brienów jest skomplikowane.
Bree na pewno.
Sztuka jest o niej i o Simonie.
Daj znać, co myślisz.
Myślisz, że w końcu się oświadczy?
Oby. Jeśli nie, zmarnowałyśmy na niego kupę czasu.
Kevin...
Autor zawsze dobrze wygląda obok swojego zdjęcia.
Znam cię.
Jesteś Hannah Urso.
Widziałam twoją ostatnią sztukę w National Theatre.
Była wspaniała.
To moja siostra Abby. Abby, to Hannah Urso.
- Miło poznać. - Nawzajem.
Idę do Sally's. Przynieść wam coś?
Nie trzeba. Dziękuję.
- Na razie. - Cześć.
Co tu...?
Zaczęłam pracę jako reżyserka w Baltimore Rep
i chciałam cię zobaczyć.
Pracujesz w Rep?
Chcę reżyserować twoją sztukę.
Fajnie.
Tak.
Powinnyśmy porozmawiać.
Możemy.
Mogę ci opowiedzieć, jak dobrze by nam się współpracowało,
albo powiedzieć ci, co myślę.
A ty dasz mi znać...
- Czy się zgrałyśmy? - Tak.
Chętnie.
No dobra...
Kilka drobiazgów.
Przejście między sceną IV a V.
Nie działa.
Są różnice tonalne pomiędzy...
Gniewem Jace'a a potrzebą akceptacji Melanie.
Tak.
I nie jestem pewna, czy rozumiem,
czego Melanie chce w związku.
Ani ja.
- Tak! - Do roboty.
Przynajmniej Bree ma to, czego chce.
A ty?
Nie wiem.
Tak myślałem.
Zacząłem zajmować się środowiskiem, bo wujek Thomas jako jedyny
zaoferował mi pracę.
Przez ostatnie dwa lata mówiłem „tak” ludziom i zleceniom.
Ostatnio zastanawiałem się, gdzie bym był,
gdybym zacisnął zęby
i został w korporacji.
To zabawne, bo ja właśnie myślałam o ucieczce.
Słyszałeś o Porter Fund?
Tak.
Wypłacają dywidendy
z zarobków, które zdają się pochodzić
tylko od nowych inwestorów.
- Piramida finansowa. - Tak.
Nie mam pewności. Ale poradzę sobie, jak ze wszystkim.
Jak z Trace'em?
Chyba tak.
Ostatnio czuję, że muszę wrócić do tego, jaka byłam kiedyś.
Czasem też chciałbym wrócić do dawnego mnie,
ale został w Baltimore.
Powinieneś go odnaleźć.
Nic nie powiedziałeś, prawda?
Nie, ale ty powinieneś.
Tak myślisz?
Warto spróbować.
Chyba tak.
- Dzięki za wizytę. - Dzięki za gościnę.
Szkoda, że wyjeżdżasz.
Też żałuję.
Ideały nie istnieją.
I nie potrzebujecie ich, bo macie siebie.
Wy też. Powiedz Davidowi, co czujesz.
Serio?
Tak, serio.
Będzie dobrze.
Zdjęcie na drogę.
Mało ci?
- Co? - Kocham cię, Jess,
ale kiepski z ciebie szpieg.
Nie wiem, o czym mówisz.
- Pa. - Pa.
Bezpiecznej drogi.
Chyba mógłbyś się napić.
Skąd wiesz?
Bo na trzeźwo muzyka jest nie do zniesienia.
Poproszę piwo.
Ładna piosenka.
Co za wstyd. Nie śpiewam przy ludziach.
Dlaczego?
Śpiewasz z serca. To niełatwe.
Ty nie masz z tym problemu.
Pisanie od serca przychodzi mi łatwo.
Gorzej jest z jego słuchaniem.
Znam to. Emma Rogers.
Trace. Więc piszesz i śpiewasz?
Piszę i kelneruję. Jak mówiłam, nie śpiewam przy ludziach.
Może powinnaś. Zwłaszcza tę piosenkę.
Nie licz na to.
No dobra. Posłuchaj.
Bardzo cię kocham, ale to już wiesz.
Powtarzam to, bo lubię to mówić. Bardzo.
Ja też, ale musimy porozmawiać o czymś innym.
Nie chcę rozmawiać o miłości.
Tylko o tym, jak jest źle.
Bo jest mi źle. Nienawidzę tego miejsca.
Ja też.
Przypomina mi twoich rodziców i ich dom,
co jest nie fair.
Zgadzam się z tobą, Jess.
- Tak? - Tak.
Całkowicie.
To przeskoczę do końca.
Wróćmy do Chesapeake Shores
i odbudujmy gospodę,
bo jest nasza, to nasz dom, my ją stworzyliśmy i...
- Świetny pomysł. - Serio?
- Tak. - Dziękuję.
- Wiem.
Muszę wiedzieć, jak bardzo jestem narażony.
W porządku. Możesz...
Dobra. Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Wiesz, co jest niesamowite?
Carrie i Caitlyn przez dwie godziny robiły salta,
a i tak miały siłę pobiec odrabiać zadanie.
Skręciłem kolano od samego patrzenia.
Na kolano?
Żołądek, kolano, jak chcesz.
Zaczynam rozumieć, czemu dzieci tak je uwielbiają.
Nie wiem, czy pamiętasz, ale mają to od nas.
Racja.
Coniedzielne lody.
Było miło.
Zgadza się.
Connor. Musisz zaakceptować nasz harmonogram.
Możemy spotkać się za dwa miesiące?
Może trzy.
A co potem?
Słucham?
Chodzi o to...
że mogę to wygrać.
Przepraszam. Co powiedziałeś?
Proponuję jak najszybciej pójść do sądu.
Myślałam, że będziemy kontynuować badania.
Już nie.
To najdłużej zmieniana opona na świecie.
Może gdybyśmy nie jechali trasą widokową.
Musisz to zobaczyć.
Sarah.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Wyjdziesz za mnie?
Kevinie O'Brienie...
kocham cię.
Powinieneś odpowiedzieć: „Ja ciebie też”.
Niech będzie.
Zawsze będę cię kochać.
Czyli co?
- Tak. - Tak?
Proszę.
Trace?
Abby. Cześć.
Właśnie...
Kwiaty były piękne. Dziękuję.
Wybacz, że nie oddzwoniłam. Po prostu...
Rozumiem.
Też miałem dużo na głowie.
Ja...
Naprawdę...
dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Czyli wróciłeś.
Tak. Wytwórnia chciała przedłużyć trasę, ale odmówiłem.
Cieszę się, że podążałeś za marzeniami.
- Życzę ci tego wszystkiego. - Wiem.
Ale co, jeśli ja już tego nie chcę?
Proszę, nie. Nie mogę znów przez to przechodzić.
Wciąż kręcimy się w kółko, a ja nie mogę tak żyć.
Ja też tego nie chcę. Dlatego wróciłem.
Nie musiałeś. Nie prosiłam o to.
Wiem. I dlatego cię kocham.
Ale chcę tu zostać.
Będzie inaczej.
Wciąż powtarzamy tę samą rozmowę.
Za każdym razem boli ona bardziej.
A ja nie zniosę więcej cierpienia.
Abby.
Nigdy nie chciałem cię zranić.
Wiem.
Ale nie mogę się cofnąć.
Ty też nie powinieneś.
Tłumaczenie napisów: Kinga Stańdo